Interviewen volgens de regels van de kunst!

Vorige week ging ik voor het werk twee proffen interviewen. Artikels schrijven voor ons tijdschrift behoort immers tot één van mijn hoofdopdrachten.
Interviewen kan ik goed. Daar ging ik toch van uit. In de opleiding pedagogie moesten we nu en dan eens een interview afnemen. Vol zelfvertrouwen ga ik dus op pad.

Bij het binnenkomen ben ik al verrast. De proffen zijn om te beginnen geen proffen zoals ik ze had verwacht maar gewoon twee jonge kerels die zich ook helemaal niet als prof gedragen. Bij een prof denk ik na een volledige universitaire carrière nog altijd aan een oude grijze man die met moeite vriendelijk kan zijn. Fout dus!

Zoals het hoort ("lik een echten") haal ik m'n stoere dictafoontje boven. Het is een digitaal, geleend van een collega. Dat van mij is namelijk één met cassetten en dat is écht niet meer van deze tijd ;-).
Ik had er de dag voordien nieuwe batterijen in gestopt om zeker geen flaters te begaan. Ik had het ook wat zitten testen en in m'n platste West-Vlaams een hele minuut lang "test test test test test test..." zitten zeggen. Zit ik daar dus, met m'n vragen en m'n stoere dictafoontje en wil ik dat spul aanzetten... Wat doet het!? Dat begint ik weet niet hoe luid die "test test test test..." van gisteren af te spelen. Bij die proffen die klaar zitten om geïnterviewd te worden. Oh boy. Goeie eerste indruk.

Prof 1 stelt voor om het onderzoek eerst te overlopen zodat ik daarna m'n vragen kan stellen. Ik ga akkoord, ook al heb ik het volledige onderzoek een keer of twee gelezen voor ik vertrok. Ik betwijfel of hij me nog veel nieuws zal kunnen vertellen.
Terwijl hij hoofdstuk per hoofdstuk, grafiek per grafiek overloopt (en daarbij doet alsof ik geen jota van statistiek ken) zit ik als een gek te knikken. Drie kwartier later, nadat prof 2 ook een betoog heeft gehouden, denk ik echt dat mijn kop er bijna af geknikt is en vraag ik me af of ik iets anders kan zoeken om te laten zien dat ik aan het opletten ben...
Gelukkig houden ze op dat moment op en vragen ze of ik aan mijn vragen kan beginnen.

Aangezien ze het volledige onderzoek van naaldje tot draadje al uiteen hebben gedaan, zit ik daar met een blad vol netjes voorbereide vragen die al allemaal beantwoord zijn. Om toch maar iets te vragen pers ik er nog één detaillistisch dingetje uit, dat onderaan m'n blad staat en waar de focus van het artikel helemaal niet op zal liggen. Daarna zeg ik dat alles al aan bod is gekomen in hun uitgebreide uiteenzetting. (*zucht*).

Prof 2 geeft me een gedrukt exemplaar van het onderzoek en haalt zijn kaartje boven voor als ik hem nog wil contacteren. Ik bedank hem uitvoerig en realiseer me net op tijd dat ik ook kaartjes heb. Die heb ik eigenlijk enkel nog maar uitgedeeld aan m'n ouders, m'n zus, Stefan z'n zus,... want elke keer als ik ze écht nodig heb, heb ik ze niet bij. Maar nu, nu had ik ze wél bij!
Volledig blinkend van trots haal ik m'n gebloemde Oilily-portefeuille boven en haal er mijn kleurig visitekaartje met een foto van 4 kindjes uit. De prof moet lachen, basisonderwijs zeker? Ja, inderdaad meneer de professor, dat is iets anders dan die saaie KULeuven hé :-D.

Op weg naar huis bedenk ik dat niemand aan het artikel zal zien dat het interview allesbehalve volgende regels van de kunst is verlopen. Eens het gepubliceerd is ben ik weer zo professioneel als maar zijn kan. Haha!

Voor wie er aan denkt om katten in huis te nemen...

Bedenk dan eerst...  

... dat katten liever niet op de grond lopen. Ze kiezen voor de moeilijkste weg, over de meubels, in plaats van er onder. 

... dat katten niet rustig zijn wanneer jij rustig bent. Ze krijgen 3 keer per dag een kriese waardoor ze beginnen rond te sjeezen als de zotjes door je appartement. Liefst om 7u 's morgens als je net wakker bent, om 12u 's middags als je net wil eten, en om 23u 's avonds als je wil gaan slapen. 

... dat katten niet eten wat jij hen geeft. Snoepjes met zalm van Whiskas? Jakkie! Brokjes van Friskies? Jakkie! Paté willen ze en anders niets! Weeeeeeenen tot ze paté krijgen! Dat is de truc. Andere mogelijkheden zijn grotemenseneten stelen van tafel, knabbelen aan de planten, groentenpap eten van baby's die op bezoek zijn,... 

... dat katten liefst zelf mails typen, foto's op facebook becommentariëren, en statussen updaten. In kattentaal. Bijvoorbeeld: ouzoaépç!ozadupOS98. WAARBIJ ZE ALTIJD EINDIGEN OP DE CAPSLOCK TOETS; 

... dat je 100000 mandjes, dekentjes, zachte plekjes mag voorzien om op te slapen. Ze kiezen toch hun eigen plekje. In de salontafel, bovenop de verse was, op het netjes opgeplooide tafelkleed dat al opgeruimd is, op de kast op de loopkleren van stefan,... 

... dat je geen 5 minuten gerust bent of er zit er één op tafel, in de kast, in de wasmachine,... 

... dat een kattenbak stinkt. Babypoederzand of niet. 

Maar...

Ze komen ook heel veel op je schoot liggen, zijn dolcontent als je thuiskomt, kijken zo schattig en ronken zo lief :-)... 

Weekendje Hasselt? Tips van een "insider"!

Ok, ik weet het, ik mag me echt nog geen Limburger noemen... Maar ik begin wel de leukste plekjes in Hasselt te leren kennen.

Voor wie graag een uitstapje plant, dit zijn de places to be:

Een leuk meisjeswinkeltje met allerlei leuke prulletjes, decoratie, zeepjes, stofjes,... vind je in het Hemelrijk 9.

Voor de lekkerste nootjes, geconfijt fruit, olijven, zongedroogde tomaten,... ga je naar Nuts about nuts in het galerijtje in de Demerstraat.

De lekkerste koffie, gebakjes, thee,... in een gezellig decor: één adres: coffee café in de Badderijstraat
én de andere lekkerste koffie, vind je om de hoek bij Mucho Gusto op de zuivelmarkt.

Bij Paplou in de dorpsstraat kun je tussen de retro spulletjes snuisteren. Je vindt er decoratie, juweeltjes, mooie retro-kleedjes en leuke t-shirts en kinderkleertjes. 

Zin in een lekkere lichte pasta met zicht op het stadhuis? Dan moet je bij Rossi zijn op het Groenplein. 

Geen overvolle borden pasta die je nooit op krijgt, maar heel mooi gedresseerde bordjes met porties die net groot genoeg zijn. 

Een leuk plekje (met een überoriginele naam) om de bloemetjes buiten te zetten of gewoon iets op het gemak te drinken is Café Café. 

Het schoenenwalhala in Hasselt: La Bottega. Het is niet altijd even goedkoop, dus draai je droomschoenen even om voor je vraagt om ze te passen ;-), maar je kunt er ook koopjes doen en de verkoopsters weten van aanpakken! 

(Dit bericht zal hoogstwaarschijnlijk nog aangevuld worden aangezien ik nog lang niet gedaan heb met ontdekken :)). 

Our house, in the middle of the street

Sterkte

Het is een zwarte dag vandaag. Ik ben er helemaal niet goed van. Iedereen van ons is ooit zelf op sneeuwklassen geweest of heeft al eens een bus met kinderen begeleid op kamp. Je mag niet denken dat er zoiets gebeurt... en toch kan het...

Sterkte aan alle families, vrienden,... van de slachtoffers van het busincident.
Ook de leerkrachten, directies en schoolbesturen van de betrokken scholen zullen in deze tijden heel wat steun kunnen gebruiken.

Meneer Doktoor.

-Gisteren ging ik langs bij de dokter voor m'n griepje. Nog tot woensdag thuis.-

Wat me toch altijd opnieuw verbaast in wachtzalen van dokters, is hoeveel mensen daar zitten die volgens mij helemaal niet ziek zijn. Dat is in Knokke zo. En dat is in Hasselt ook zo. Blakend gezond waren ze gisteren weer, de mensen die voor mij binnen mochten (die na mij eigenlijk ook). Als je dan in de ruit kijkt naar de weerspiegelingen, ben jij de enige die er uit ziet als een uitgewrongen schotelvod.

Zouden die daar dan allemaal zitten voor een doorsnee controletje van hun cholesterol en hun bloeddruk? Zo veel cholesterol is er nu toch ook niet in de wereld? Wat voor andere doorsnee controletjes kan een dokter nog doen? En moeten ze daarvoor gaan op het uur van de zieke mensen? Ze zouden aparte uren moeten voorzien voor mensen die niet ziek zijn!
Wat ook kan, is dat ze graag een griepje zouden hebben zodat ze thuis kunnen blijven. Echt, ze weten niet wat ze missen (dit is sarcastisch.)!

Die laatste optie lijkt me trouwens heel plausibel. Wat ik gisteren zag degouteerde me zo erg: Je kent het wel, als je een pagina wil omslaan, en het lukt niet, dat je dan even aan je vinger likt en dat de pagina blijft plakken,.......... Heb je al ooit iemand geweten die aan de pagina ZELF likt? Ik niet! Nu zat daar gisteren dus een oudere meneer, die bij iedere pagina van het tijdschrift dat hij aan het lezen was, aan het boekje zelf likte. Mijn maag keerde al door het zicht alleen (niet door het griepje!). Dat je dat nu thuis doet bij je eigen boeken, tot daar. Daar heb ik geen zaken mee. Maar in de wachtzaal van een dokter, waar de ene zieke na de andere die tijdschriften vast heeft... JEEK! Dat is toch vragen om de buikgriep, geef toe?
Hij heeft uiteindelijk ook nog een aantal bladen uit het tijdschrift gescheurd - iets wat je ook al niet doet in een wachtzaal vind ik persoonlijk - maar het waren niet deze waar hij aan gelikt had.
(Nee, ik heb geen tijdschriften gelezen, en nee, ik ga daar ook nooit geen tijdschriften meer lezen).

De rest van de wachters waren een stuk of 4 levendige Turkse vrouwen die een plaats afgesproken hadden om koffiekransje te doen veronderstel ik. Dat was nu toevallig de wachtzaal van de dokter geworden. Voor hen wel vervelend, want ze moesten constant naar buiten om te gaan roken. Volgende keer beter nadenken, dames!

't Is toch een apart publiek dat in wachtzalen zit hé :-). Respect voor de huisdokters!

Marie verlangt naar lente

Ik kocht gisteren een schattig knalgeel vestje in de H&M (€9,95!) en maakte vandaag een knaloranje broche. Het is niet per sé de bedoeling dat ze samen passen, maar aangezien je deze zomer toch gelijk welke knalkleuren mag combineren, vond ik het wel leuk!

De broche is gemaakt met een patroon van Mme Zsazsa, waarvoor dank!